autor: PrzemysÅ‚aw ‘Ronczi’ Roner

Epoka: Åšredniowiecze ? Fantasy
Kategoria: Karciana niekolekcjonerska
Liczba graczy: 2 ? 8
Czas gry: 0,5 do 1h
Wiek graczy: od 10 lat
Cena: ok. 80 pln (w zależności od wersji)
Autor: Bruno Faidutti
Stajnia: Fantasy Flight Games (seria Silver Line)

Słowem wstępu.
Jeżeli nie dysponujesz zbyt dużą ilością czasu, chcesz wciągnąć do gry nowych znajomych, chciałeś zagrać w coś innego, ale zebrało się was ośmioro, masz zamiar pokazać komuś, że go nie lubisz, a nie wiesz jak to powiedzieć, uwielbiasz blef , nie masz ochoty rozkładać planszy z 1000 żetonów, lubisz budować miasta średniowieczne, to musisz mieć w zanadrzu Citadels.
W tej grze jesteśmy budowniczymi średniowieczno ? bajkowego (szczególnie jak popatrzeć na więzienie?) miasta. Wygrywa ten, kto zdobędzie jak najwięcej punktów, a zlicza się je na końcu tury, w której gracz wybuduje ósmą dzielnicę (lub w wersji skróconej 7).
O wygranej decydują: strategia, umiejętność blefu, wyczucie intencji innych graczy. W Citadels można spokojnie rozgrywać partię za partią, nie należy ona do gier szczególnie wyczerpujących, ale myśleć w niej trzeba i to nieraz intensywnie.

Przebieg rozgrywki.
W turze możemy albo dociągnąć dzielnicę ze wspólnej talii - dzielnic (66 kart) lub dorzucić do swojej kasy 2 sztuki złota (złote pastylki, zazwyczaj znajdzie się jakiś gracz chcący sprawdzić czy te dropsy są jadalne). Po wybraniu jednej z opcji zabieramy się do budowania, czyli płacimy tyle złota, ile kosztuje dzielnica, i kładziemy na stół (musimy tylko uważać żeby w naszym mieście nie dublować dzielnic ? to niedozwolone). Proste?
No to pokomplikujemy (a raczej pan Bruno pokomplikuje).

W grze występują postaci, jest ich 8 (lub 9 dla gry w 8 graczy). Każda z postaci posiada pewne umiejętności i decyduje o kolejności w grze (dopóki nie zostanie wywołana, gracz nie ujawnia jaką wybrał postać). Jako że pewna liczba postaci jest co turę losowo odrzucana, a gracze wybierają karty w kolejności od Króla, a potem to już jak czas leci, zazwyczaj dostaje się graczowi różna liczba i rodzaj postaci na rękę. I z tego trzeba wybrać. Należy przy tym pamiętać, że każdy ma zamiar przejrzeć co knujesz, nie opłaca się być przewidywalnym (ktoś na Cię czyha z nożem w ręku, katapultami lub innymi zdolnościami specjalnymi postaci). Ostatnia osoba zawsze wybiera spośród dwóch kart i jedną odkłada zakrytą (jakaś sprawiedliwość musi istnieć). Po turze gracze oddają karty postaci aktualnemu Królowi i cała zabawa zaczyna się od początku (raz jesteś złodziejem, raz biskupem).

Oto krótki opis podstawowej ekipy założycieli miasta:
1.Zabójca ? ten, kogo wskaże (postać, nie gracza), traci turę,
2.Złodziej ? podobnie jak wyżej, tyle że traci kasę,
3.Magik ? wymienia karty ze wskazanym graczem lub z taliÄ…,
4.Król ? dostaje kasę za złote (szlacheckie) dzielnice) i otrzymuje koronę (zaczyna następną turę),
5.Biskup ? kasa za niebieskie (religijne dzielnice) i Warlord nie może mu burzyć dzielnic,
6.Kupiec ? kasa za zielone (handlowe dzielnice) + 1 złota dodatkowo,
7.Architekt ? w turze może wziąć 2 sztuki złota i dociągnąć karty,
8.Pan Wojny, Rycerz, Generał (Warlord) ? kasa za czerwone (militarne dzielnice), dodatkowo może zburzyć (oczywiście za drobną opłatą) dzielnicę któregoś z graczy, pod warunkiem że nie jest to biskup,
9.Artysta ? upiększa dzielnice powiększając punktacje za nie.
Należy dodać, że oprócz wymienionych kolorów dzielnic, w grze występują jeszcze dzielnice fioletowe (specjalne). Dzielnice te posiadają specjalne zdolności (np. koszt burzenia budynków wzrasta, można zamieniać karty na złoto itp.).

Koszt dzielnic jest bardzo zróżnicowany - od 1 sztuki złota do 6. Należy pamiętać, że za wybudowane dzielnice na końcu gry dostajemy punkty w ilości równej ich kosztowi. Dodatkowo 4 punkty dostaje gracz, który jako pierwszy wybuduje 8 dzielnic (jemu już nie można zburzyć dzielnicy), po 2 każdy następny (podliczanie punktów odbywa się po skończeniu całej tury, w której którykolwiek z graczy wybudował ósmą dzielnicę).
Można otrzymać jeszcze bonus 3 punktów po skompletowaniu wszystkich pięciu kolorów wśród dzielnic swojego miasta.

Ocena.
Gra często staje się burzliwa, każdy każdego o coś podejrzewa, co turę w cieniu rozbudowywanych miast zdarzają się kradzieże i zabójstwa oraz najazdy. Pomimo tak drastycznych elementów, często w czasie gry słychać wybuchy śmiechu. Jednak trzeba mieć na uwadze komu proponuje się rozgrywkę Citadels, nie wszyscy mają poczucie humoru, a zwłaszcza osoby mające pierwszy raz kontakt z grami, mogą nie zrozumieć idei nie przenoszenia sytuacji i wydarzeń z gry do naszego rzeczywistego świata.

Zasady wyboru postaci zmieniają się w zależności od ilości graczy. Przy 2-3 gracze mają możliwość zagrania 2 postaciami w rundzie. Gra w każdej kombinacji ilości graczy się sprawdza, ale im więcej, tym lepiej. Gra zajmuje u mnie wysokie miejsce i na stałe weszła do repertuaru spotkań ze znajomymi.

Minusy:
1.Gra raczej jako upychacz niż główne danie (jeżeli ktoś zamierza kupić grę typu strategia na 5h to nie ta półka).
2.Osoby bardziej wrażliwe mogą się obrazić (że są okradane, zabijane, a ich budynki burzone ect.).
3.Przy dużej ilości graczy dość długo oczekuje się na wybór postaci, szczególnie gdy jest się przy końcu kolejki, a król należy do szachistów (jak wezmę tego, to on weźmie tego, a ona tego albo ten tego albo nie ? kogo to ja chciałem?).

Plusy:
1.W miarę szybka rozgrywka, można zagrać parę gier wieczorkiem z przyjaciółmi (ciekawe ilu zostanie nimi nadal?), jak już się zdecydujemy, aby była to główna gra spotkania.
2.Proste zasady, gra do piwa bezalkoholowego.
3.Mała ilość napisów w języku angielskim, jak ktoś nie kupi polskiej wersji (wystarczy tylko wytłumaczyć karty postaci i kilka dzielnic), jak ktoś mądrze powiedział: niezależna językowo (prawie).
4.Możliwość grania opcjonalnymi postaciami, jak już się znudzą stare.
5.Można grać w pociągu (gra nie wymaga dużej ilości miejsca).