Bardzo lubię Grę o Tron. Od pierwszej partii zafascynowała mnie planszówka, jestem także zagorzałym fanem prozy G.R.R.Martina, która była inspiracją do stworzenia przez Christiana T. Petersena omawianej gry. Kilka dni po premierze odebrałem przesyłkę z polskim wydaniem Gry o Tron. Z jednej strony byłem spokojny o jakość wydania, gdyż widziałem już produkcje Galakty na licencji FFG, z drugiej miałem szereg obaw, czy jakieś głupie wpadki wydawnicze nie zepsują ogólnego wrażenia. Oto garść informacji i spostrzeżeń po pierwszym kontakcie z polską edycją Gry o Tron.

Jeżeli nie dysponujesz zbyt dużą ilością czasu, chcesz wciągnąć do gry nowych znajomych, chciałeś zagrać w coś innego, ale zebrało się was ośmioro, masz zamiar pokazać komuś, że go nie lubisz, a nie wiesz jak to powiedzieć, uwielbiasz blef , nie masz ochoty rozkładać planszy z 1000 żetonów, lubisz budować miasta średniowieczne, to musisz mieć w zanadrzu Citadels.
W tej grze jesteśmy budowniczymi średniowieczno ? bajkowego (szczególnie jak popatrzeć na więzienie?) miasta. Wygrywa ten, kto zdobędzie jak najwięcej punktów, a zlicza się je na końcu tury, w której gracz wybuduje ósmą dzielnicę (lub w wersji skróconej 7).

Jedna z moich ulubionych gier strategicznych to Gra o Tron (A Game of Thrones, firmy Fantasy Flight Games, autorstwa Christiana T. Petersena, na podstawie wyśmienitej, wg mnie powieści Martin`sa). Zagrałem w nią do tej pory kilkadziesiąt razy. Mało jest takich gier, że po rozegraniu jednej partii masz ochotę na następną, ja tak mam po stoczonej walce o Tron. Po kilku grach stwierdziłem jednak, że ma ona parę niedociągnięć, które w tym artykule będę chciał przedstawić, jako warianty modyfikacji zasad oraz kilka pomysłów na zmianę gry.